Anadrome

Waddeneiland Texel

De eerste keer naar Texel was op 6 oktober. Voor de zekerheid afgesproken met Harm zodat we de Stevinsluis de eerste keer niet alleen zouden doen. Na de sluis bij Den Oever door het ontbreken van het geringste zuchtje wind op de motor door de vaargeul en via de tonnen naar Texel. De haven van Oudeschild is een openbaring, het kiezen van een ligplaats is eenvoudig en betalen doe je in de automaat, tenminste als het kantoor van de havenmeester dicht is. De weg terug noodgedwongen ook weer de motor bij. In de sluis ging het niet helemaal goed, het aantrekken van de landvast op de punt zorgt er onherroepelijk voor dat je dwars in de sluis komt te liggen. Dan blijkt een cursus motormanoeuvreren toch een goede investering.
Na dit eerste weekeinde hadden we de smaak te pakken. Het weekeinde van 13 en 14 oktober was nog mooier
zowel wat betreft zon, temperatuur en wind. De slagen die we maakten zijn op de track (zie afbeelding) heel mooi te zien.

Losse harpjes, lastig en slordig

Joris is als vrijwilliger in de mast gehesen en heeft de fokkeval naar beneden gehaald. Nadere inspectie toonde aan dat alle drie (!) de harpjes waren losgetrild. De reden blijft gissen. Heeft Hetterschijt bij het tuigen de harpjes niet stevig aangedraaid, is de trilling van de voorstag dermate hevig dat de harpjes loskomen? Dat laatste is geen geruststellende gedachte. Er zitten inmiddels nieuwe harpjes aan de fokkeval, de fok en de rolfok installatie. Niet alleen heb ik die met een tangetje doorgezet ik heb er voor de zekerheid ook een tiewrap aangemaakt ter zekering.

Zeiltochtje valt in het water

Groot was mijn verbazing toen de spanning op het voorlijk van de zelfkerende fok ineens verre van optimaal bleek. Een blik naar boven in de mast gaf aan dat de fokkeval de fok niet meer vast hield. Er zat niets anders op dan het zeil te strijken. Bij die handeling, waarbij Ferdinand zo vriendelijk was de boot zo goed en zo kwaad dat ging in de wind te houden, bleek dat het harpje bovenaan de fok was losgekomen. Zo was de zeiltocht die ik Ferdinand op 16 september in het vooruitzicht had gesteld van korte duur.
Terug in de haven bleek dat de val nog bovenaan de voorstag zat en alleen met een stoeltje naar beneden gehaald kon worden. En dan is zo'n bescheiden zelfkerende fok in de kajuit toch wel een grote lap zeil.