Zeiltochtje valt in het water

Groot was mijn verbazing toen de spanning op het voorlijk van de zelfkerende fok ineens verre van optimaal bleek. Een blik naar boven in de mast gaf aan dat de fokkeval de fok niet meer vast hield. Er zat niets anders op dan het zeil te strijken. Bij die handeling, waarbij Ferdinand zo vriendelijk was de boot zo goed en zo kwaad dat ging in de wind te houden, bleek dat het harpje bovenaan de fok was losgekomen. Zo was de zeiltocht die ik Ferdinand op 16 september in het vooruitzicht had gesteld van korte duur.
Terug in de haven bleek dat de val nog bovenaan de voorstag zat en alleen met een stoeltje naar beneden gehaald kon worden. En dan is zo'n bescheiden zelfkerende fok in de kajuit toch wel een grote lap zeil.