Anadrome

Vlieland, het derde Waddeneiland op eigen kiel

Zeilen is grenzen verleggen, Vlieland is het derde Waddeneiland dat we op eigen kiel hebben aangedaan. Na Texel en Terschelling hebben we Vlieland bezocht. De nieuwe haven, Stichting Aanloophaven, op Vlieland is prachtig. En net als op Texel zijn er vingerstijgers en boxen waardoor het stapelen tot het verleden behoort. Dat zouden meer havens moeten doen (Terschelling?). Ik kan me voorstellen dat Vlieland door deze aanpassing van de haven aan populariteit wint. 

Op de weg maakten we een stop in Makkum (stadshaven) en Harlingen (zuiderhaven). Op de GPS track zijn die uitstapjes duidelijk te zien.

Onverwachte drukte Waddenhaven Texel

Wie verwacht op 22 oktober overvolle steigers in Waddenhaven Texel? Niemand, ook wij niet. Door ervaring wijs geworden tijdens de zomervakantie, waarbij meer dan 200 jachten een plaatsje vonden in de Vissershaven, dachten wij nu eind oktober het rijk alleen te hebben. Wat een vergissing. Naast een handje vol zeiljachten zijn de steigers bevolkt door honderden zeemeeuwen. Geen wonder dat de havenmeester ons vorig jaar al waarschuwde om vooral aan het begin van de steigers af te meren om geen last te hebben van de vogeldrek.

Texel met Ferdinand

Vorig najaar viel een geplande zeiltocht met Ferdinand in het water omdat de harpjes van de fok waren losgetrild. Deze keer ging alles goed en zijn we op vrijdag naar Texel gevaren. Zeer gunstige condities, wind en zon, hoewel de wind voor een beginnerstochtje wat aan de stevige kant was. Op de heenweg twee keer uit het roer gelopen, ondanks een tweede rif en een ingerolde fok. Die derde rif gaat er toch echt komen.
Het laatste stukje naar Texel, vanaf de T13, voor de wind en surgend op de golven de 10 knopen geklokt op de GPS. De wind wakkerde aan naar een ruime 6 Bft op vrijdag. Eenmaal in de Waddenhaven Texel en in de luwte konden we nagenieten van een fijn tochtje.

Compagnie kleurt oranje

Net heerlijk met Ferdinand bij de Compagnie gegeten. Toen kwam er een malloot binnen met een oranje kip op zijn hoofd. En nog meer uitbundig uitgedoste mannen en vrouwen. Nodeloos te zeggen dat wij het etablissement ijlings hebben verlaten toen er een groot projectiescherm werd onthuld. Toen de oranje gordijen werden dichtgetrokken werd het ons te veel. Wij vingen nog net een glimp op van Guus Hiddink. Het was ons inziens niet nodig om de handzame met Digitenne LCD TV aan te sluiten om bevestiging te krijgen, Guus Hiddink bleek een man om vertrouwen in te hebben.

Sluizen en etikette

Om naar de Wadden te gaan ontkom je niet aan het schutten in de sluis, in het Noorden de Lorentzsluis bij Kornwerd en dichterbij huis de Stevinsluis bij Den Oever. Het zijn de doorgangen in de afsluitdijk die 24 uur per dag 7 dagen per week het beroeps- en 'sport' verkeer van het IJsselmeer naar de Waddenzee en andersom schutten. Het kan bij de sluis behoorlijk druk zijn. Dat is geen probleem als iedereen zich netjes zou gedragen. Helaas zijn er mensen die als een dolle gasgeven op het moment dat de lichten rood/groen worden ten teken dat invaart spoedig wordt toegestaan. Dat er mensen aan de wachtstijger liggen wachten op dit moment deert hen niet. Als ze maar door de brug zijn en de sluis in kunnen of men aan de beurt is of niet. Kennelijk heeft men geen behoefte om in volgorde van aankomst de sluis binnen te gaan. BIj zo'n Armada van zeiljachten en een enkele verdwaalde motorboot is altijd maar afwachten of je achteraan in de stoet nog wel in de sluis past. De sluisdeuren moeten immers dicht voor het schutten.

Texel begin mei

De Waddenhaven Texel, Oudeschild is bijzonder populair bij landgenoten en onze Oosterburen. Met vooruitziende blik zijn we op vrijdag 9 mei gearriveerd. Het laatste stukje met een knoopje of 3 stroomtegen. Er zijn nog een paar boxen vrij, wij vinden een plaatje aan de D stijger waar we niet veel later gezelschap krijgen van zeilers uit Duitsland. Er zijn opvallend veel jachten die onder Duitse vlag varen, hoewel een aantal ervan een Nederlandse IJsselmeer haven als thuishaven hebben. Dat onze Oosterburen verwoede zeilers zijn had ik al begrepen, ik lees immers zowel Yacht en Palstek, met afstand de beste zeiltijdschriften.

Aan het begin van de avond zijn alle vrije boxen bezet en wordt er gestapeld aan de verbindingsstijgers. Met de ondergaande zon levert een volle jachthaven schilderachtige plaatjes op. Zeker voor wie de moeite neemt om niet alleen op het achterdek te hangen, en zo bekijken we de haven van de andere kant.
Wanneer we Texel verlaten op zondag 11 mei blijken er ook gasten in de jachthaven voor Texelaars te liggen en net als de week ervoor in de Vissershaven.

Fietsen op Terschelling

Dit jaar hebben we onze vouwfietsen mee. NIet meer dan 10 kilo per stuk en gemakkelijk tot een hanteerbaar pakket op te vouwen. Het zal duidelijk zijn dat het fietscomfort een compromis is, maar een tochtje van 20 kilometer is te doen. Voor de doorzetters natuurlijk. Een ritje van West Terschelling naar Midsland aan Zee wordt beloond met een uitgebreide lunch bij uitspanning 'De Branding'. Onderweg trekken de Strida's veel bekijks, het is toch wat anders dan de standaard huurfietsen waarmee de meeste eilandbezoekers zich verplaatsen.

Terschelling, een beetje vol

Dinsdag 29 en woensdag 30 april bleven we op Terschelling en niet als enige. De haven was al lekker vol toen we aankwamen en het werd niet minder druk. De jachten liggen letterlijk gestapeld. Woensdagavond kwam er bij ons nog een Bavaria langszij. Netjes melden we dat we de volgende dag bijtijds willen vertrekken, ergens rond 9:00 uur. Donderdag 1 mei maakt de havenmeester al vroeg een rondje en raad aan om niet te lang te wachten met vertrekken, er komen namelijk nog meer boten naar Terschelling. Dat laten wij ons geen tweemaal zeggen, na het verhalen van de Bavaria waardoor wij kunnen vertrekken gaan we rond 9:30 op weg naar Medemblik. Met een stevig 5 tot 6 Beaufort zijn we een van de weinige zeiljachten die de haven verlaten.
Een enorme stoet boten komt ons tegemoet, zowel over de Marifoon als bij de sluis bij Kornwerd wordt omgeroepen dat Terschelling vol is. Een enkeling kan dat niet geloven en roept de Brandaris op om vervolgens teleurgesteld te moeten vaststellen dat de haven echt vol is.